Hz. Peygamber sallahû aleyhi ve sellem konuşmalarında teşvik ile korkutma arasında bir denge gözetir, bazen ondan bazen de ötesinden bahsederdi. Sadece korkutarak nefret ettirmezdi. Keza sadece teşvik ederek insanların tembelleşip amelleri terk etmesine yol vermezdi.
İyi arkadaşın misali de misk taşıyan kimse gibidir. Ondan sana hiçbir şey geçmese bile kokusu geçer. Kötü arkadaşın misali de körükçü gibidir. Siyah tozu sana sirayet etmese bile dumanı sirayet eder.
"Ben sebeplere inanırım, tesadüflere değil. Çünkü sebepler yaşananların arkasını doldurur, onları anlamlı kılar. Tesadüfler ise yaratılışa edilmiş en büyük hakarettir. Yaşananların arkası boş, anlık rastlantılara indirger."