“Kendini çok fazla önemsiyorsun. Kendi kafanda kendin çok önemli hale gelmişsin . Bunun değişmesi gerekir. O kadar önemli biri haline gelmişsin ki , kendinde her şeye kızma hakkını görüyorsun . O kadar önemlisin ki , eğer dünya senin istediğin gibi olmazsa , sen bırakıp gidebiliyorsun. Belki bunları yaparken, kendini karakter sahibi bir insan olarak görüyorsundur; karakter sahibi olduğun için böyle davrandığını sanıyorsun. Böyle düşünmenin hiç anlamı yok; çünkü sen zayıfsın ve kendini beğenmiş birisin . “
Sıradan insan, sonsuz yaşamı zemin kabul ederek günlük yaşamını anlamlandırırken , savaşçı , her an ölüm bilincini zemin kabul ederek, günlük yaşamını anlamlandırıyor.