İnsana hürmet etmeyi unuttuk. Her insanda saklı olan yükseliş imkânları var, onları görmeyi unuttuk. Bu beni üzüyor. Belki bizler de zaman zaman bu hataya düşüyoruz. Muhatabımıza "Hazreti İnsan" olarak yaklaşmayı unuttuk. Karşımızdaki insanı önce kusurlarıyla tanımlıyoruz.
Ruhumuzda, gönlümüzde başka insanlara yer açamıyoruz. Kendi benliğimiz her yeri kaplıyor. Kibir hastalığı, modern dünyanın hastalığı. İnsan kendini tavaf eden bir hacıya dönmüş bir durumda, hep kendi etrafımızda dönüyoruz.
Kendi içimizin sesini dinlemekten, lahutî alemin seslerini dinlemek alıkoyuyor. Aslında her birimizin günlük hayatın telaşında biraz durması, bir dinlenme oyuğu oluşturması ve ruhun seslerini dinlemesi, ruhunun ihtiyaçlarının ne olduğunu fark etmesi lazım. Bu koşturmalı hayat içinde o incelikleri kaybediyoruz.