O soru yine aklına geliyor : Suyunu versen, hiçbir şeyini eksik etmesen de neden tutunamıyor? Bazen olmuyor işte. Tüm benliğinle sevgini, ilgini, özverini versen de büyümüyor, filizlenmiyor. Her gün bir cümleyi bir cümleye eklesen de tam bir metin olmuyor. Ne kadar yürüsen de yol bazen hiçbir şey vermiyor.
Yürümek yolun vefası ama yol çoğu zaman bivefa oluyor.
Okumanın tadını alan bir insanın tüm zamanı, kitaplara kuruludur artık. Böyle bir insan ne yalnız kalabilir, ne de hayattan memnuniyetsizlik duyabilir.
Biliyor musunuz? Bazen çok düşünüyorum. Beni böylesine etkileyen bir kitap, bir roman, bir şiir... Nasıl olur da yeryüzünde hiçbir değişikliğe sebep olmaz? Haksız mıyım, olmalı değil mi? Bunca güzel kitaplar yazıldığı hâlde dünya kötü ve çirkin olmaya devam edebiliyor. Bunlar beni çok düşündürüyor, kederlendiriyor.