Beni hâlâ sevdiğini sanıyor. Oysa artık sadece bir yaslanma olasılığıyım onun için. Dengesini kaybettiğinde elini boşluğa uzatıp da tutunuverdiği ilk şey. Artık kimsenin düşeyazarken tutunuverdiği bir şey olmak istemiyorum.
Sabah bana sucuklu yumurta yapıp içeriden, “Kahvaltı hazır!” diye seslenmesini istemiyorum. Kızarmış ekmek kokusuna uyanmak istemiyorum. “Yumurtayı sevdiğin gibi yaptım, nasıl olmuş?” sorusuna verecek bir cevabım yok. Kahvaltı sevmem ben zaten. “O zaman kahve yapayım” demesini de istemiyorum. Ben sabah kahvemi yalnız ve sessiz severim.