Selim'in korktuğu şey fiziksel acı değildi. O da hoş bir şey değildi elbette
ama insan düşüp bir yerini kırınca da acı duyardı, dişi çekilirken de. Ağrı, sızı, sancı hep insan soyu içindi ve ona
korku vermiyordu. Bütün sorun aşağılanmaktı. Üstelik değersiz bulduğu, nefret ettiği, işkenceci olma onursuzluğunu kişiliğine sindirebilen insanlar tarafından aşağılanmak korkunç bir şeydi. Bu mesele keşke sadece acıyla
ilgili olsaydı.
Düşünceleri daima isabetli olan amcam bir gün beni sokakta durdurup sordu:
"Zebaninin cehennemdeki ruhlara nasıl işkence ettiğini biliyor musun?"
"Hayır" dediğimde, "Onları bekletirler,"
diye yanıtladı.