Ben bu çağın çarkına göre bir diş değilim anne
her dişi kırıyorum çarkın
ve dünya beni dışlıyor.
Ruhum sahipsiz mezarlıklara döndü,
cehennem zebanileri sardı hayallerimi
yüreğim Filistin askılarında işkence altında
çığlıklarımı da mı duymuyorsun?
Ve arındır beni tüm günahlarımdan, sayın şair...
Çocuğunu kaybetmiş bir ananın ağıtlarıyla kaz kelimeleri ve sonra
fesleğen kokulu bir saksıya göm beni şiirlerle.
Dünyaya gelişim sorulmadı bana.
Şimdi kim verecek çektiğim acının hesabını?
Var mı ki bir bedeli?
Anne mi?
Baba mı?
Toplum mu?
Yoksa tüm bunları bırakıp
boşluğuma dalıp sessizce boğulmalı mıyım?