Ateşkes dediler, çocuklar yine öldü. Barış dediler, Gazze yine bombalandı. Dünya da her zamanki gibi birkaç üzgün emoji bırakıp hayatına devam etti.
En korkuncu ne biliyor musunuz? Katliamın sürmesi değil sadece… İnsanların buna alışması.
72 bin can toprağa düşmüş, hâlâ “ama iki taraf da…” diye cümle kurabiliyorlar. Hâlâ boykotu küçümseyip “bir şey değiştirmez” diyebiliyorlar. Bir halk açlığa mahkûm edilirken kahvesini paylaşmaya devam eden insanlar var bu dünyada.
İsrail artık sadece bomba atmıyor. İnsanlığın vicdanını da test ediyor. Ve çoğu insan bu sınavda rezil oluyor
Mesele artık haber izlemek değil. Mesele tarafını belli etmek. Mazlumdan yana mı duracaksın, yoksa konforundan mı
Bir çocuk enkaz altında can verirken susan herkes, o sessizliğin altında biraz insanlığını gömüyor. Sonra da dönüp “neden dünya bu hâle geldi” diye soruyorlar.
Dün Gazze için sesi çıkanları “abartıyorsunuz” diye susturmaya çalıştılar. Bugün ölü sayıları normalleşti.
Yarın tamamen unutmak istiyorlar. Heyhât! Kendine gel ey insan!
Sana rahmet olarak verilmiş olan,ona da rahmet olarak gönderildi.
Seni kuşatan rahmeti ondan esirgeme.
Aşk için birseyler yap:Senden imdat isteyeni dinle,senin dilinden konuşmayanı anlamayı dene.
Sen aşkla dirilir ve diriltirsen, bu ülke her yıl aynı insanların ağzından aynı konuşmaları duyamayacak.
Siyaset bir itiş kalkış oyunu olmaktan çıkacak
Sen bir kalbin olduğunu görür ve gösterirken,kimse sana bir nesneymişsin gibi davranmayacak.
Sohbetin o tatlı mırıltısı televizyonunun homurtusunu bastirdığında,herkes birbirini daha iyi anlayacak.