Rabbim…
Diliyle tatlı, kalbiyle zehir olanlara da sabrettim. Bana ettiklerini yok saydım, sustum, geçtim. “Affet” dedin, affettim. Ey kalpleri bilen Allah’ım… Ben içimde büyüyen öfkeyi sana bıraktım. Ben affettim, çünkü içimi kinle değil, seninle doldurmak istedim. Ama sen affetme Ya Rab… Çünkü ben yalnızca kalbimi rahata kavuşturmak istedim, adaleti sana bıraktım.
Sen bilirsin Ya Rab, ben nice sözleri içimde gömdüm, nice kırgınlığı tebessümle örttüm. İyiliği seçtim, çünkü kötülük bana yakışmazdı. Ben sustukça kalbimle sana anlattım her şeyi, sessizliğim duadır, biliyorsun. Ne intikam diledim, ne beddua; sadece kalbime sükûnet istedim. Ben affederken bile sana sığındım, çünkü affın en güzeli senin rızanla olur. Ve biliyorum Ya Rab, senin adaletin, görünmeyen her yarayı bir gün hak ettiğiyle buluşturur.