“o kadar imrenilecek durumda değilim. Bir yandan gençliğimde yaptıklarımı sürdürmemi sağlayacak cesareti kendimde bulamıyorum. Sevdiğim şeylere
, karıma, çocuklarıma, mesleğime fazlasıyla bağlı olduğumu hissediyorum. Diğer yandansa bu amaçsız ve bencil yaşam beni boğarken kalbim her zaman olduğu yerde atmayı sürdürüyor”
… Eğer mücadele bir ailenin elinden kızlarını alırsa, onlardan daha ne kadar büyük bir fedakarlık beklenebilir? Kaybettiklerimize fazla üzülmeden her şeyimizi vermeliyiz arkadaşım… ‘’arzuladığımız gaye önümüzde parıldıyor. Bu yolda bazıları düşecek, bazıları yaşamayı sürdürecek.’’