acıyı, korkuyu, her şeyin aptalca, affedilemez bir şekilde harcanışını gördüm. Kalbim utançla ve kederle doldu taştı. Birdenbire içimde ne kadar gözyaşı ve ne kadar az sevgi olduğunu gördüm. Sonunda ne kadar yalnız olduğumu anlamıştım.
Yine de bu harekete hiçbir karşılık veremedim. Kültürüm bana bütün bu yanlış şeyleri çok güzel öğretmişti. Öylece hareketsiz yattım ve hiçbir tepki vermedim ama ruhun ait olduğu bir kültür yoktur.  ruh bir ülkeye de ait değildir. Ruhun rengi, aksanı ya da yaşam biçimi yoktur. Ruh sonsuzdur ve birdir. Kalp gerçeklerle ve acıyla yüzleşince de ruhu dizginleyemezsiniz.