dostoyevski' nin ilk romanidir.
cok yalin, sade bir anlatimla, iki kisinin birbirine duydugu dostane sevgiyi, mektuplasmalari ile anlatmaya calisir.
yazarin burda en buyuk basarisi, iki farkli karaktere de burunebilmis olmasindan kaynaklanmaktadir bence. Okurken bir varvara, bir makar alekseyeviç oldum. Kitabın rusça adına çeviriden baktığımda “fakir insanlar” olarak çeviriyor türkçe neden insancıklar diye düşünüyor insan ancak kitabı bitirince anlıyoruzki insancıklar fakir olduklarından hep eziliyor azar işitiyor değer görmüyorlar.