Yetişkin adamın yeni yetme gençten farkı; dünyaya kötülükler vehmetmek, onu düzeltmeyi, yani kafasındaki ideale göre tasarlamayı istemek yerine onu olduğu gibi kabul etmesidir; insanın dünyayı idealleri değil, çıkarları doğrultusunda işlemesi gerektiği düşüncesi yetişkin adamda pekişir.
Çocuk söz konusu olduğunda hepimiz sağlıklı olsunlar da deriz ama istediğimiz bu değildir. Onların bizim gibi, hatta bizden de iyi olmalarını isteriz. Bu bakımdan hayal gücü hiç çalışmıyor biz insanların. Daha kötü çıkabilecekleri ihtimaline hazırlıklı değiliz.