Can

Vaktin çoğunda onu bir türlü unutamıyordum ve artık aşk acımı biçimlendiren şey, Füsun’un yokluğu değil, acının sonunun bir türlü gözükmemesiydi..
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
"Füsun kolonyayı dökerken, Kemal'i sona saklamıştı.. İnsan vedalarda da en sevdiğini en sona saklar..."
En mutlu anı işaret ettiğimizde, onun çoktan geçmişte kaldığını, bir daha gelmeyeceğini, bu yüzden bize acı verdiğini de biliriz. Bu acıyı dayanılabilir kılan tek şey, o altın andan kalma bir eşyaya sahip olmaktır. Mutlu anlardan geriye kalan eşyalar, o anların hatıralarını, renklerini, dokunma ve görme zevklerini bize o mutluluğu yaşayan kişilerden çok daha sadakatle saklarlar.
Bana yalan söylemeni isterdim aslında... Çünkü insan ancak kaybetmekten çok korktuğu bir şey için yalan söyler.

Can

, bir kitabı okumaya başladı
Orhan Pamuk
7.5/10 · 60,5bin okunma