Arzu
@CLONES
Mühendis
17 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Aklı ermeyen insanlarda, sevgiye, öyküdeki balıkçının ava yaklaştığı gibi yaklaşma eğilimi vardır: "Ah, büyük bir tane yakaladığımı umarım, beni gelecekte uzun bir süre besleyecek, beni heyecanlandıracak, hayatımı kolaylaştıracak bir tane, eve döndüğümde diğer bütün avcılara övünebileceğim bir tane..."
Sayfa 157
Jung,insani iştahın bir ölçüde denetime alınması gerektiğini söylüyordu. Yoksa,sizin de göreceğiniz gibi, insan, yoldaki her kemik parçası için, bir kütüğün üstündeki her pasta dilimi için duracaktır.
Bahçe, bir meditasyon uygulamasıdır, bir şey için ölüm vaktinin ne zaman geldiğini görmeyi öğretir. Bahçede, hem meyve verme hem de kuruyup ölme zamanının gelişi görülebilir. Bahçede büyük vahşi Doğa'nın nefes alıp verişlerine karşı değil,onlarla birlikte hareket edilir.
İyi olmanın şirin olmanın,nazik olmanın,hayatın şakımasını sağlamayacağını keşfetmek.
Böylece, kadınlar, gerektiğinde, hapishane duvarlarına mavi gökyüzünün resmini çizebilirler. Çileler yanarsa, daha fazlasını eğirirler. Ekinler tahrip olursa, hemen daha fazlasını ekerler. Hiçbir şeyin bulunmadığı yerlere kapılar çizer, bu kapıları açar, oradan yeni yollara ve yeni hayatlara geçerler. Vahşi doğa sebat edip hüküm sürdüğü için, kadınlar da sebat edip hüküm sürerler.
Ördek yavrusu ölümün eşiğinden dönmüştür. Yalnız, üşümüş, donmuş, sıkıntılı, kovalanmış, ateş edilmiş, umudunu kesmiş, besinsiz, yoldan çıkarak sınırların dışına atılmış, hayatın ve ölümün kenarında daha sonra ne olacağını bilemez halde bulmuştur kendini. Ve şimdi öykünün en önemli kısmı gelmektedir: İlkbahar yaklaşır, yeni hayat hızlanır, yeni bir fırsat, yeni bir deneme mümkün olur. Yaratıcı hayatınız için, yalnızlığınız için, olma ve yapma zamanınız için, asıl hayatınız için en önemli şey devam etmek, direnmektir; devam etmek, çünkü vahşi doğanın vaadi şudur: Kıştan sonra, her zaman ilkbahar gelir.
Sayfa 212