İnsan önce anne rahminden sonra da anne memesinden ayrıldı. Bu süreçte derin bir boşluk duygusu hissetti. Bunların yerine dili koyarak, konuşarak bu eksikliğini, sessizliği ve boşluk duygusunu kapatmaya çalıştı. Ama o boşluğu, o eksikliği, o sessizliği asıl Yaradan’m aşkının kapattığını unuttu.
Tüm canlıların hareket edebilmesi için boşluğa gerek var. O boşluğu ancak akıllarını kullanarak Yaradan aşkı ile doldurabileceklerini bilmiyorlar. O boşluğu hep başka şeylerle doldurmaya çalışıyorlar. İnsanları bir arada tutacak olan şey sevgidir. Sezgisel yönünü giderek kaybeden günümüz insanının tek kurtuluşu aklını kullanarak diğerleriyle yeniden bağ kurmaktır.
Çokça incineceğim bir haber aldım geçenlerde insan hayal kurmaktan vazgeçen bir haber alır mıydı gerçekten, ilk defa göğsümün tam ortasının yandığını hissettim ve sakinleşmek için yalnızca derin derin nefes almakla yetindim, sahiden sevmek ne büyük acıymış insan başına gelene kadar okuduklarından pay biçiyor herşeye ama öyle değilmiş..
youtu.be/X_siFinyr4A?si=...
Son zamanlarda kendimi yavaş yavaş tanımaya başladığımdan mıdır ya da sadece çarenin insan olmadığını anladığımdan mıdır bilmiyorum bir türlü iç huzura ulaşamıyorum. Düşüncelerim savruk, çoğu zaman dağınık ve toparlamaya çalıştığımda duygularımı yönetememem gibi bir çok düşünceler silsilesi. Eskiden sevdiğim hiç birşey bana artık iyi gelmiyor gibi kitap bile okumuyorum okuduğumda da yarım kalıyor. Duygularımı, benliğimi mi kendimi tanıyamayışımı mı yansıtıyor acaba yarım bıraktıklarım. Bilmiyorum.. Sadece yazmak istiyorum hissettiklerimi, kaçtıklarımı, anılarımı bir tek bu iyi geliyor şu an için ama dualar edeceğim berrak bir zihin ver Rabbim.. Öyle ya insan çare olamazdı çare Allah'tı...