İnsan yoktu ve sınır yoktu, insan geldi ve elinde tebeşirle sınırlar çizmeye başladı. Etrafını çizdiği alanların kenarına "Benim" tabelasını iliştirilmeyi de ihmal etmedi.
Sevgili dost,
Allah'ın da sınırları var.
Ah, vefa! İnsan türünün en önemli özelliklerinden biriydin sen. Acaba türümüzün başka hangi özelliklerini kaybettik, acaba hangi özelliklerini taşıyoruz?
Acaba "İnsan" denince hatırlanıyor muyuz?
Sevgili Dost,
Öldükten sonra hatırlayacak mısın beni? Neler hatırlatacak ve nasıl hatırlayacaksın? Bir yıl sonra aklına gelecek miyim?
Ya beş yıl sonra?
Montaigne, "Ölümün bizi nerede beklediği beli değil, iyisi mi biz onu her yerde bekleyelim," diyerek insanın istese de gecikemeyeceği en önemli randevusunu hatırlatıyor. Bunun üzerine ajandalarımızı kanıştrıp böyle bir randevumuz olup olmadığına bakıyoruz. Hayır, böyle bir randevu gözükmüyor. Eliot gibi, ölümün ne kadar çok kurbanı olduğunu çok az hatırlıyor ve çok çabuk unutuyoruz.