Kurumuş, kadid olmuş et parçası gibi tabiat mıhına asılıp kalmış kişinin canı, sebeplere bağlanmıştır; bundan ötesini göremez! (...) Şekilden şekile girer ruh, yaşadığı o geniş yeгyüzünde, yeniden yeniye, apaçık başka bir âlem görür. Fakat sen bir sıfata b
ürünür de donar kalırsan, bulunduğun yer cennet olsa, orada cennet ırmakları aksa, orası sana kupkuru, çirkin bir ova gibi görünür...
(Hz. Mevlâna, Cevahir-i Mesneviyye, cilt 1, s. 299, çev. Ş. C.)