Sanki bunu yapmaya hakkım varmış gibi yüzümü eline sürdüm. O kadar mutlu, o kadar gururlu, o kadar özgür, o kadar güçlü, o kadar evimdeyim ki ve yine aynı duygu: O kadar evimde.
Sana bir dereceye kadar bağımlıyım, çünkü bağımlılık da pekala sınırları aşıyor. Her şeyi bir insanın üzerine kurmak şüphesiz rezilce bir şey.
Mektuplar o kadar da kötü değildi tabii, ama şu kurşun kalemle yazdığın mektubu hiç hak etmiyorum. Bu mektubu yeryüzünde ve gökyüzünde hak eden biri var mıdır acaba?
Bu çürümüş dünyada (insanın çekilip koparıldığı ve çekilip koparıldığında kendine yardım edemediği) bu dünyada, bir şekilde mümkünse bu, benden korkup uzaklaşma; seni bir kez ya da binlerce kez, tam şu anda ya da belki içinde bulunduğumuz her anda hayal kırıklığına uğratsam bile.