Gündüzleri herkes gibiyim; sakin, sıradan ve biraz da maskeli. Ama gece olunca, içimdeki bütün kelimeler serbest kalıyor ve ben kendime bile yabancılaşıyorum.
Benim gerçekten sevdiğim insanlar azdır, beğendiklerim ise büsbütün az. Dünyayı görüp tanıdıkça hoşnutsuzluğum artıyor. İnsanların iç yüzünün nasıl hiç göründüğü gibi çıkmadığını; iyi ya da akıllı gibi görünenlere bile nasıl hiç güven olmadığını her gün daha açıkça anlıyorum.