Omuzlarım çökük öylece otururken, yıllar boyu masalarında oturduğum sayısız cana yakın insanı üst perdeden görmezden gelmiş olmanın, sadece bana yakın, parıltılı dar bir çevrenin güzel zevklerine kendimi vermiş olmamın cezasını çektiğimi kavradım. Şimdi tek başıma bırakılmıştım, masadakilerle rahatça konuşmayı başaramıyordum. Sanki iç dünyamın dört duvarı her yanımı kapatmıştı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sen kötülüğu yok etmek istersen, o seni ele geçirir. İnsan öldürmek aklıselim bir insanın yapabileceği bir şey değil. Kan yapışkandır, ruha yapışır. İnsan öldürünce, ruh kirlenmiştir artık. Sen kötü birini öldürdüğünde kötülüğü de yok ettigini zannedersin, halbuki o yok ettigin kötülük senin ruhunu çoktan ele geçirmiştir. Başına gelene razı olursan, başına gelen de senden razı olur bir gün.
Kalbine bir sor, böyle yaşanır mı hiç? Sen ona bir küfret o sana iki, o sana bir yumruk atsın sen ona iki yumruk. Böyle hayat mı olur? Sana birisi küfrederse sen karşılık vermeyeceksin, o adam da elbet bir gün yaptığından pişmanlık duyacaktır. Anlıyor musun, kendi vicdanının mahkümu olacaktır o da. İşte bize bu öğretildi; gurur, kibir değil.
Sen hiçbir şeyi göremiyorsun, öfke gözlerini kör etmiş. Başkalarının hatalarını görüyor fakat kendi büyük hatalarını göremiyorsun. 'Kötülük yapan o!' diyorsun. Eğer kötülüğü yapan yalnız o olsaydı, ortada kötülük falan kalmazdı. İnsanlar arasında kötülük tek bir kişinin başının altından mı çıkar sanıyorsum. Her ikiniz de suçlusunuz. Tek kötü o olsaydı, sen de iyi biri olsaydın bütün bunlar olur muydu? Yalnız o suçlu zannediyorsun, asıl suçlu sensin, işte en kötüsü de bu ya.
İnsan kendini kolladığı için değil, içinde sevgi olduğu için hayatta kalır.