Onu tek başına bir hastane odasında hayal ediyorum üzerine serumlar iliştirilmiş seyrek hemşire ziyaretleri akşamları florasan ışığın altında tüm hayatıyla baş başa..
Babam devasa adımlar atarak yürüyen , ona yetişmek için kardeşimle arkasından koşmak zorunda kaldığımız adam . işte bunun için hastalığı asla affetmeyeceğim..
Bu ataerkil enlemlerde derler ki çocuklar ağlıyorsa korkacak bir şey yoktur ama yetişkinler ağlıyorsa o zaman vardır ya aynı anda hem çocuk hem yetişkinsen ve babanın ölmekte olduğunu daha yeni öğrenmişsen..