Canan
@CananFarah
Kıyaslama tuzağından sakınmak için atılacak ilk adım, tek olduğunu ve onu her gittiğin yere taşıdığını kavramaktır. Eski bir deyişte olduğu gibi, “Her nereye gitsem, oradayım.” Hiç kimsenin (arzular, iç dünyan ve düşüncelerin açısından) seninle uzaktan veya yakından benzerliği yok. Bunu sindirdiğinde, bazı şeyleri yapmak veya yapmamak konusunda niye bir başkasının örneğini kullanma gereği duyduğunu sorgulamaya başlayacaksın. 
Çim Yaprakları kitabında Walt WITHMAN etkileyici hayvan sevgisini şöyle kağıda dökmüş: sanırım, onlardan biri olup aralarına karışabilirim,
kendi sınırları içinde öylesine sakinler ki. Durup, uzun uzun onlara bakarım. Ter döküp, durumlarından yakınmazlar. Karanlıkta uzanıp, günahları için gözyaşı dökmeler. Tanrı’ya karşı görevlerini tartışıp beni hasta etmezler. Bir tanesi bile tatminsiz değildir, bir tanesi bile sahip olma tutkusunun esaretinde delirmemiştir. Biri diğerinin veya binlerce yıl önce yaşamış kendi türünün önünde bize gelmez. 
Rica etmek veya yalvarmak yerine açıklamalar yap.” ayıptır sorması ama…?” yerine “ lütfen söyler misiniz?” veya ” bir sakıncası yoksa bunu geri alır mısınız?” yerine” bunu geri getirdim, çünkü beğenmedimi fark ettim”, “ ben bir saatliğine dışarı çıksam olur mu?” yerine “ ben bir saatliğine dışarı çıkıyorum, senin istediğin bir şey var mı?” demelisiniz. Sadece köleler ve mahkumlar izin almak zorundadır.
Eğer onlara ilk adları ile hitap etmekte zorlanıyorsan, kendine bunun nedenini sormalısın. Kendini gerçekten insanlara ilk adları ile hitap edebilecek kadar önemli bulmuyor olabilir misin? 
Sen kimseden daha az önemli değilsin