Kendime verdiğim sözleri tek tek bozdum. Ben hep başkalarına sabrettim ; ama kimse benim kendime ne kadar sabrettiğimi düşünmedi. Herkese anlayış gösterdim ; ama kendime karşı acımasız kaldım. Başkalarının yüklerini taşırken güçlü sandılar ; kendi yükümün altında ezilmemle kimse ilgilenmedi.
Küçük bir tavizle açılır kapı ; "Önemli değil," diyerek geçiştirilen o ilk anla.
Sonra bir bakarsın, o basit taviz bir davranışa, davranış alışkanlığa, alışkanlık ise kimliğe dönüşmüştür.