İçimde öyle bir ateş, öyle bir ateş var ki kari, hiç sönmeyecek sanıyorum. Yanıyorum lakin yakamıyorum bir parça kaağıdı dahi. "Beni yakan cümleler kağıtları neden yakmıyorlar?" dediği noktadayım işte. Ama yazmazsam ölürüm diye vehmediyorum. Öyle zannediyor, öyle inanıyor ve öyle yaşıyorum.
Ama inan ki canım yanıyor, hem öyle çok yanıyor ki. Anlıyorum yakmak için yanmak gerekiyor. Lakin ben ateşimi söndürecek bir el değil daha da yakacak bir yel arıyorum. Anlatmak için ağlamak, bilmek için kıvranmak gerekiyor. Yoksa olmuyor ve olmayacak biliyorum.