Caner Seven
@Canerseven
Ben seni sevdiğim kadar duvarı sevseydim,
Şimdiye sarmaşıklar dolanırdı bedenine,
Bir umut yeşerirdi her çatlağında,
Geceleri susmazdı, anlatırdı seni bana.
Ben seni beklediğim kadar yağmuru bekleseydim,
Sel olurdu yollar, taşardı şehir,
Ama sen bir damla bile olmadın avuçlarıma,
Sadece sessizliğin kaldı, o da küskün bir şiir.
Maviye daldı gözlerim; göğe hep hasret.
Maltadan bakınca, gökyüzü kasvet…
İçimde sevda, gönlümde hasret…
Geçer mi bu günler? Söyle, başefendi.
Dışarıda yağmurdan bereket yağar,
Tahliye bekleyen, mazgala bakar.
Gözümde yaşlarım sel olup akar…
Biter mi bugünler? Söyle, başefendi.
Ranzamda yastığım rahat vermiyor,
Hasreti içimde bir an dinmiyor.
Metris’te günlerim nasıl geçiyor?
Bilen var mı acep? Söyle, başefendi.
Gün gelir, buradan Caner gidecek;
Yeni misafirler size gelecek.
Tahliye olanın yüzü gülecek…
Hakkın helâl et bize, başefendi.
C.S
Benim suçum değil…
Ben surete aldandım.
Güzelliğine kapıldım, sesine kandım…
İçinin karanlığına kör oldum.
Sen ne kadar ustaca sakladıysan içindeki çürümüşlüğü,
Ben de o kadar saf, o kadar gerçek sevdim seni.
Ama öğrendim…
En çok yakan ateş, dışı en parlak olanmış meğer.
Ne yaşadın geçmişte bilmiyorum…
Kim kırdı seni, kim unuttu gözyaşlarını?
Ama biliyorum,
Sen bütün acılarını bana tattırdın.
Ben seni sevmek isterken,
Sen içindeki savaşları üzerime sürdün.
Yıllar almış içinin soğuması,
Belki de hâlâ tam sönmedi o yangınlar…
Ama bana sorulmadan beni içine attın o alevlerin.
Ben mi soğuttum seni hayata?
Yoksa sen mi benimle unuttun başkalarının açtığı yaraları?
Bilmiyorum…
Ama bildiğim bir şey var:
Ben seni geçmişinle değil, geleceğinle sevdim.
Sen ise beni geçmişinin kurbanı yaptın…