Bu gece yine zifir karanlık
Uzak mı bize anne aydınlık
Dört yanım duvar demir parmaklık
Düştüm bir meçhule dolanıyorum.
Kaçtı bu akşam da kafamın demi
Hasta eder bizi cezaevinin nemi
Yolumu kaybettim , boğuluyorum
Titanikmiş metris batan bir gemi.
Caner SEVEN
Ait olduğu yerde atar insanın yüreği, kimi zaman anne sıcağıdır evi,
kimi zaman yâr göğsü.” Ait olma duygusunun zaman ve mekânla değil de daha çok hislerle ve hislerin karşılık bulmasıyla ilgili olması çok manidar.