Bir şehir uyumazken,
Ben en çok seni düşünüyorum.
Penceremde yıldızlar suskun,
Sokağın lambası gibi içimde sarı bir yalnızlık yanıyor.
Gözüm uzaklardaki kulede,
Belki senin de gözlerin orada bir yerde.
Aynı gökyüzüne bakarken,
Ayrılıklar bile anlamlı olurmuş gibi geliyor bazen.
Geceye yazıyorum,
Adını söylemeden seni…
Kalbimden süzülen her hece,
Bir yıldız daha doğuruyor karanlığa.