Merve Can
@Canmrv
Bir söz insanın neresinden doğar dersiniz? Dilinden mi, yüreğinden mi, aklından mı? Düşlerinden mi yoksa gerçeğinden mi?
Baktığı ve dokunduğu her şeyin özel bir anlamı vardı Piruz için, evrenin kitabını semboller üzerinden okuyordu
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bastırılmış bütün duyguların, çığlıkların yerini tutan gözyaşları yanaklardan süzülüp süzülüp duruyordu.
Sanki bütün boşlukları dolmuş, bütün eksik parçaları dağıldıkları yerlerden toplanmış da yerine konmuş, geçmişe ve geleceğe dair bütün mahrumiyetleri bir mucize olmuş da telafi edilmiş gibi
Ayna önünde kendi kendisini memnuniyetle seyretmesindense onun bir aşkın henüz başlangıcında olduğunu çıkardı. İnsan aşık olmasa kendi görüntüsünden bu kadar memnun kalabilir miydi ?
Belli ki hayat artık eski hacıbeylerin anlayamayacağı kadar değişmişti.