"...Hiç kimse başkalarının o kadar üstünde değildir ki, Yaradan yalnız onu güzel yaşatsın. Tabiat herkese aynı bedeni, aynı sıcaklığı vermiş, aynı sevgiyle kucaklamış hepsini. Başkalarının rahatını kaçırıp kendi rahatını artırmak tabiata karşı gelmektir."
"Peki ama başkalarına ettiğimiz iyiliği kendimize niçin etmeyelim?Tabiata aykırı gitmek değil mi bu? Çünkü iki yoldan, birini tutmak gerek: Hoş yaşamak, dünyanın tadını çıkarmak ya iyi bir şeydir, ya kötü bir şey. Kötü bir şeyse, başkalarına onu sağlamak şöyle dursun, kimde varsa elinden almak herkesi ondan korumak gerekir, iyi bir şeyse, onu hem kendimiz için hem başkaları için isteyebiliriz, istemeliyiz de. Niçin başkalarına acıdığımız kadar kendimize de acımayalım? Kardeşlerimize iyilik etme duygusunu içimize sokan tabiat niçin kendimize karşı zalim, insafsız olmamızı istesin?"