İlk kıvılcımın kimden çıktığını hatırlayan kalmadı.
Belki bizdik.
Belki onlar.
Ama gökyüzünü karartan bizdik.
Ve o karanlık, sadece göğe değil — zihnimize de çöktü.
Makineleri yok etmek için güneşi öldürdük.
Kendi elimizle…
Hayat kaynağımızı, umudumuzu, ışığımızı boğduk.
Çünkü korktuk.
Çünkü kontrolü kaybettik.
Ama unuttuk…
Karanlıkta gözleri en iyi gören, makinelerdi.
Biz ise, kendi gölgemizi bile tanıyamayacak hale geldik.