İnsanoğlu, zamanın bu mahpusu, onun dışına fırlamağa çalışan bir bîçare idi.
Ne ölüm var, ne de hayat var. Biz varız. İkisi de bizde.
Acaba hep böyle mi düşünürüz; ölümün mü, hayatın mı çocuğuyuz? Bu saati hangisi kuruyor, mevsimlerin eli mi, mutlak karanlığın parmağı mı?
Hayır, insan sade ölürken ayrılmıyor, arkada bırakmıyordu. Belki bütün ömrünce her an birçok şeyler onu arkada bırakıyordu.
Biliyordu ki, şartlar değişince insanlar da değişir,...