Ölüm hayatının zıttı değildi, bilakis hayatla başlıyordu ve hayatın ta kendisiydi. Ölüme ilerlemenin adı hayat olmuştu. Doğan herkes bu yolu yürüyor ve günü gelince de dünyayı terk edip gidiyor. Uzun emeller ve ihtiraslar gidişi geciktirmiyor, bilakis hayatı geciktiriyordu.
İtibar ve efendilik peşindeki nasipsizler. Bayhude şöhret ve mesnetsiz makam sahipleri... Gün gelip toprak olacaklar... Tozları rüzgara karışacaklar... Zavallılıklarını kibirleriyle sıvayanlar...