Mutsuzsun; çünkü hayatın daha eşiğindeyken umudun sönmüş durumda. Daha öğle olmadan senin güneşin batmış; sana öyle geliyor ki bir daha da hiç doğmayacak.
Sanki son kaburgamın altında bir yerde bir ip varmış da bu ip senin sol kaburgana bağlanmış. Öyle sanıyorum ki aramıza dağlar, denizler girerse bizi birbirimize bağlayan bu ip kopacak. O zaman da için için kanlarım akacakmış gibi bir kuruntuya kapılıyorum
"O benden daha çok kendim. Ruhlarımız her ne ise, onunki ve benimki aynı."
O asla bana ait değildi ama, onu kaybetmek kalbimi kırdı..