Cem Orhan

Kimseden korkmadan kendi anlamsızlığında kaybolmak lüks olmamalı diye düşünüyorum?
Reklam
Ortak davranışların kuşattığı yaşama kültürlerinde kendi yolunun çıkmazından mutlu olanları kendi haline bırakmak bu kadar zor mu?
Kentin suçu ne? Gideceğim yer daha mı iyi olacak? Ama düşler?.. Düşler benim değil miydi?Bu pes ediş niye? Yer mi kalmamış koca evrende, beni mutlu kılacak?Bulana dek,topunuza inat çekip gideceğim işte.
Durağanlığa, alışkanlığa,tekrarlara sıradanlığa maruz kalınca insan, daralır.İçini büyük bir can sıkıntısı kaplar. Can sıkıntısı insanın yaşama sevincini de alır.
Nefret ettiği insanların hayaliyle yaşar.Yanı başındaki sevgi dolu gözleri görmez.
Reklam