Bir topluluktan ortak ülküyü kaldırın,insanların hayvanlaştığını görürsünüz.Ortak düşünce olmayan toplulukta,herkes yalnız kendi çıkar ve zevkini düşünür. Böyle bir toplulukta fedakârlık,saygı,nezaket kalmaz. Bencillik,kabalık,rüşvet,iltimas ve namussuzluğun türlüsü alır yürür. Maddîleşmiş bir insan vatan için ölür mü? Bencil bir insan muhtaçlara yardım eder mi? Milletine inanmayan bir adam yabancı ile işbirliği yapmaz mı? Erdemi gülünç bulan birisi çalıp çırpmaz mı?
Bir ülkenin çevresinde toplanmak ve onun için ölümü göze alarak savaşmak ne güzel şeydir! İnsanlar ancak ülkü ile hayvanlardan ayrılabiliyorlar. Milli bir ülkü olmadıktan sonra insanın hayvandan ne farkı kalır? Hayvan ölümden ve ızdıraptan kaçar,kuvvetliden korkar. Ölümden korkmayan,ızdıraptan kaçmayan,kuvvetli ile savaşı göze alan yaratık ancak ülkücü insandır.
-Ben büyüyünce ne olsam baba?
-Sen bilirsin de evlat bana sorarsan eğer:
Şair ceketinde kaval ol,dost sohbetinde kelam ol derim:
Çoban elinde kaval ol,çocukların uykusunda masal ol,aşık dimağında hayal ol derim.
Fakir sofrasında aş,kimsesizin yanında baş ol derim.
Yetimlerin yüreğine şefkat,hakkın yolunda da hakikat ol derim.
Evlat ben sana,büyüyünce hakkın olandan yiyip,hiç hak yemeyen koskoca bir adam ol derim.