Ceren Bakır
@Cerenn4
Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,
Yitirmiş öpücükleri,
Payı yok, apansız inen akşamlardan,
Bir kadeh, bir cıgara, dalıp gidene,
Seni anlatabilsem seni...
Yokluğun, Cehennemin öbür adıdır
Üşüyorum kapama gözlerini...
11 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Ben yine darmadağın. Ben yine sırılsıklam sana aşık. Olmuyor, yapamıyorum. Ellerimi tutamamak mesela, ne korkunç sevgili! Sarılamamak sana, kim bilir belki de avuç içlerini öpememek. Yaşatma bunları bana, bize. Yaşatma ki ağaçlarda yeni bir çiçek de bizim için açsın, yeni bir bebek de bizim mutluluğumuz için gelsin dünyaya. Ve dünya, bir tur daha atsın. Sonsuza kadar dönecekmiş gibi, hiç durmayacakmış gibi, bir kez daha dönsün. Aylar geçsin, yıllar geçsin ama biz ayrılmamış olalım sevgili! Zamanın farkında olmayalım hiç. Yan yanayken insanlar bize bakacak diye beni öpmekten, sarılmaktan çekinme sevgili! Gün gelecek, bunun için pişman olacaksın. Olma diye söylüyorum. Ya da sinirliysen, gerginsen izin ver merhemin olayım. Uzaklaşma benden sevgili! Eğer uzaklaşırsan güllerden belki biri, bilemedin ikisi solar bahçelerde. Kalk ve beraber sulayalım onları. Solmalarına izin vermeyelim sevgili! Kendimiz de onlarla beraber yeşerelim. İnsanlar arkamızdan iyi ya da kötü konuşsunlar, varsın küfürler etsinler. Duyma onları, eğer beni seviyorsan, bana bağlıysan tek düşüncen bu olsun. Kimse umrunda olmasın sevgili! Olmasın, olmasın ki birbirimize sarılalım. Bırakma beni, bırakmayayım seni. Ağlayacaksak da güleceksek de öleceksek de yanacaksak da beraber olalım. Yeter ki mutlu olalım. Mutluluk yok, aşk yok, hepsi yalan diyenlere karşı çıkalım. Umut olalım. Hayaller kuralım seninle, belki gerçekleşmez ama yaşarmışçasına kuralım işte. Bilmem kaç günlük dünya, değmez mi hayallerimize?
Sever misin beni? Tüm her şeyimi kabul edip sarılır mısın bana? Çok güzel olur biliyor musun? Sana kek yapmayı öğretirim ya da beraber şiirler karalarız. Saçlarımı tarayıp geçeceğine inandırır mısın beni? Yanımda olur musun? Başımı omzuna koyup ağlamama izin verir misin? Biliyor musun, senin omzun benim evim oldu artık. Başımı her koyduğumda 'İşte huzur bu, mutluluk hakikaten bu.' diyebiliyorum. Belki sana seni seviyorum diyemem ama izin verirsen kirpiklerinden öpebilirim. Kimine göre güzel olmayan sesimle şarkılar söyleyebilirim. Sahi, beraber şarkı da söyleriz, değil mi?
Seni Seviyorum
Beni sevmiyor diye düşündüm, bir kez bile bunu söylememiş olmasına rağmen. Gösteremiyordur dedim, gösterdiği zamanları gördüm. Bencillik mi ediyordum? Hayır, sadece o kadar değersiz hissettirenleri gördüm ki sevildiğime inanmak istemedim ya da mümkün gelmedi. Şimdi ise bundan dolayı gidiyorum, benden bu kadar, senin için yapacak bir şey kalmadı, diyor. Gidemez, yapamaz dediğim insan diyor bunları. Yok canım, kaç kez yaşadık bunları. O gitmez. Ben mi? Ben ne mi hissediyorum? Tabiki canımdan çok seviyorum, hâlâ ve daima.
İnsanların karşısına geçip şöyle yalvarmayı düşündüm: "Pardon, aranızdan birinin omzuna yaslanabilir miyim? Ya da şöyle biraz kıvrılıp dizlerine uzansam da olur. Yemin ederim, çıt çıkarmam. Tek söz etmeden, öylece uzanabilir ve aylarca uyuyabilirim." Ah! Ne çok ihtiyacım vardı sevilmeye, şöyle sıkı bir sarılmaya.
