Kendi kendimizi suçladigimiz zaman baska bir insanın bizi suçlamaya hakkı olmadığını düşünürüz. Insanin ruhunu suçluluk duygusundan arındıran sey itiraf etme eyleminin kendisidir; günah çıkartan rahip değil.
Baskari hakkinda bu kadar iyi seyler düşünmeyi tercih etmemizin sebebi kendimizden korkmamizdir. Iyimserligin sebebi düpedüz korkudur. Isimize yarayacak erdemleri komşumuzda görüyoruz diye kendimizi yüce gönüllü zannederiz.