“…İşte o zaman gördüm ki saflar zalimleşmişlerdi, onları böyle yapan önce Don Ricardo’ nun aşağılamaları sonra da Don Faustino’ nun korkaklığıydı…bu kentin insanları zalim olabildikleri kadar iyilerdir de, doğru olanı yapmak konusunda doğal bir adalet duyguları ve istekleri vardır. Ama zalimlik bir kez saflara girmişti, sarhoşluk ya da sarhoşluk başlangıcı da…”
“…O kendi zayıflığı yüzünden her şeyin nasılsa öyle kalmasını istiyor. Kendi zayıflığının anaforunda kalmak istiyor. Ama nehir yükseliyor. Bir değişikliğe zorunlu, değişiklik içinde o da kurnaz olacak…”
“..İnsan üzerinde düşününce bütün iyi insanların neşeli olduklarını görüyordu. Neşeli olmak çok daha iyiydi ve bir şeyin de işaretiydi. Daha yaşarken ölümsüzlüğe ulaşmak gibi bir şeydi…”