Ceyda Küçükoruç
@Ceyda_K
Şu anda okuduğu kitap
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İlk defa bir webtoon okuyorum. Normalde de Çizgi roman veya Manga türü ile çok yakın ilişkim yoktur. Bizim jenarasyon karikatürle büyümüş bir jenerasyon. Sosyal mesaj içerikli, mizah yüklü, zeka ürünü çizerlerin işlerini takip ediyorum elbette. Ancak kitap olarak alıp okumamıştım hiç. Canım kızımın ısrarı ile okudum. 2 saat içinde bitti.
O kadar sevdim ki.
Yorum yapacak kadar kendimi yetkin hissetmediğim için susuyorum. Sadece bana verdiği hissiyatı aktarabilirim. Başlaması ve bitmesi bir oldu ikinci kitaba başlayacağım az sonra.
Keyifli bir yolculuktu.
Bu türe ilgi duyanlara mutlaka tavsiye ediyorum.
Benim gibi bu tür ile ilk defa tanışacaklar için güzel bir başlangıç kitabı olabilir.
Keyifli okumalar..
Aslında bu kitap hakkındaki yorumum ilk başlarda - yani kitabın ilk 200, 250 sayfasında falan - pek de iyi sayılmazdı. Sonradan konu ve kadın karakterler ilk başta görünen sığ çerçeveden dışarı taşmaya başladığında okunası bir hal aldı diyebilirim.
Jojo Moyes'i ve neredeyse her kitabında kurguladığı güçlü kadın karakterleri çok seviyorum. Bundan dolayı henüz okumadığım bu kitabını gördüğümde sorgusuz sualsiz almıştım.
İlk başlarda beni irite eden şeyin şekilcilik olduğunu söylemem gerekir. Bir kadının kendine olan güvenini yahut etrafında bıraktığı etkiyi bir çift pahalı ayakkabıya bağlamak oldukça itici geldi açıkçası.
Ha diyeceksiniz ki gerçekler acıdır dünya böyle, "presentable" isen işi kaparsın ya da bulunduğun yerde yükselirsin plaza hayatı böyledir dostum sen hala yel değirmenlerine karşı mı savaşıyorsun???
Sizi dinlerim, belki biraz anlarım ama kabul etmem mümkün değil...
ilk 200 sayfa bunun çevresinde döndüğü için kitabı sinirden bırakmak ve bırakmamak arasında hep gittim geldim. Ama işi yarım bırakma huyum olmadığı için okumaya devam ettim iyi ki de etmişim çünkü Jojo Moyes yine kendinden beklenleni fazlasıyla vermiş ikinci perdede.
Aslında arka kapakta da yazdığı üzere tesadüfen yolları kesişen ve birbirlerinden siyah ile beyaz kadar farklı görünen kadınların esasında ne kadar çok ortak noktaları olduğunu, yeri geldiğinde birbirlerinin omzunda ağlayıp, kendi ailesini kaybetmek pahasına birbirlerine nasıl yardım ettiklerini anlatan güzel bir hikayeye tanıklık ediyoruz.
Aslında mesele kadın dayanışması, yaşasın feminizm, erkeklere ölüm falan değil. İnsan olmanın, iyi bir insan olmanın, başkalarının hayatına dokunabilmenin, hata yaptıysan özür dileyebilmenin, hayatta uğruna savaşacak bir şeylerin olmasının öneminin, dışarıdan bakıldığında sıradan görünen
Bu kitabı canım kızımın önerisi ile okudum. İyi ki de bana bu kitabı okumam için vermiş; Son dönemlerde okuduğum en dokunaklı kitaplardan biriydi diyebilirim. Sadece konusu ile değil, kurgusu sayesinde de okurken beni şaşırtma potansiyeli yüksek olan bir kitap oldu. Uzun zamandan sonra ilk defa bir kitaba 10 üstünden 10 veriyorum.
Romana başladığınız an sizi hemen içine çekiveriyor elinizden bırakmak istemiyorsunuz. Her sayfasında heyecan dozu azalmadan devam ediyor.
Bir zamanlar "Vantage Point" adında bir film vardı "Bakış Açısı" olarak Türkçe'ye çevrilmişti. Okurken sanki o filmdeki havayı sezdim biraz. Filmi izleyenler ne demek istediğimi anlamıştır. İzlemeyenler için ise öneri yapmış olayım bence mutlaka izleyin şahane bir filmdir.
Kitabın kurgusunda bu filmdekine benzer bir hava mevcut. Bazı bölümleri farklı farklı insanların açısından görebiliyoruz. Bu da romanı sadece bir aksiyon romanı olmaktan çıkartıp aslında daha çok bir "insan" romanı haline getiriyor.
Birbirlerinden tamamen farklı hayatların içinde var olmaya çalışan sekiz kişiyi bir araya getiriyor yazarımız. Olay aslında trajik bir olay olmasına rağmen bu insanların aslında her birinin kendi içindeki yarı kırık dökük hayatlarına dokunmak romanı bambaşka bir seviyeye taşımış. Yazarın bu birleştiriciliğine bayıldım. Her bir karakteri tek tek çok sevdirip, empati kurdurabilmiş okuyucu ile. Bence bu çok büyük bir yazarlık başarısı.
Ayrıca şunu da söylemek isterim. Kitabın en başından yaklaşık 300. sayfasına kadar ana karakter ile ilgili düşündüğüm bir yargının aslında tam tersi şeklinde ortaya çıkmasına inanılmaz şaşırdım. Yazarın son sayfalara kadar bu gizemi ustaca koruyabilmiş olması gerçekten inanılmaz.
Kısacası çok ama çok beğendim bu kitabı.
Belki sadece bir soygun hikayesi, belki sadece
