Kitap, öğretmenin “görme”, “duyma”, “gönüle girme” gücüne odaklanıyor. Yazar, öğretmenlik mesleğinin yalnızca bilgi aktarmaktan öteye geçtiğini; insanın ruhuna dokunan bir iş olduğunu vurguluyor. Özellikle “denetim odaklı korku kültürü” ile “gelişim odaklı değerler kültürü” arasındaki farkları örneklerle anlatıyor.
Kitapta öğretmenlere gelen mektuplar, anekdotlar, bireysel yaşanmışlıklarla teorik görüşler harmanlanmış.
Yazar, mesleğe yeni başlayan ya da yıllardır karşı karşıya kalan öğretmenlere daha bilinçli bir yaklaşım sunmayı amaçlıyor.