Şerife Ceyhan
@Ceyhans
Bütün dünyaya ve tabii kendime de, öyle bir tekme atmak istiyordum ki her şey, bu arada ben de, güzel, canlı, namuslu bir hayat başlatmak üzere, birbirini seven insanların neşe dolu, coşku dolu danslarıyla, çılgınca dönmeye başlayalım...
İradeleri sıfırlanmış, geleceğe doğru gelişme yeteneklerini yitirmiş bu insanlar, herhangi bir sarsıntı olanları alıştıkları yerden koparıp başka bir yere attığında, hiçbir şey yapamıyor ve dağdan kopan bir kaya gibi yuvarlanıp gidiyorlardı. Köhnemiş, ömrünü tamamlamış gerçeklikler mezarlığındaki postlarına; geçmişe değin anılarına, zulme ve acı çekmeye duydukları hastalıklı tutkunlarına ölümcül bir şekilde bağlanmış bu insanların hayatlarından zulmü, acıyı çekip aldığınız zaman, geriye hiçbir şey kalmamışcasına boşalıp hafifliyorlar ve güneşli bir günün bulutları gibi belli belirsiz bir esintiyle gökyüzünde yok olup gidiyorlardı.
Dünya kapkaranlık bir gecedir insanoğlu için. Bu karanlıkta herkes kendi önünü aydınlatır. Herkeste on parmak var, yine de herkes sığabileceğinden fazlasını doldurmak istiyor avucuna.
Maksim Gorki'nin üçlemesinden ikinci kitabıdır Ekmeğimi Kazanırken. Kitapta kendi yaşamını gençliğini anlatan yazar bir bakıma Martin Eden'i anımsattı bana. Küçük yaşta çeşitli işlerde çalışmaya başlayan yazar kitaplarla tanıştıktan sonra insanları daha çok sorgulamaya başlar. Kadınlar hakkındaki kötü konuşmaları her gün gördükleri insanların dedikodularını yapmaları ona garip gelir. Kitaplar sayesinde bu insanlardan uzaklaşır farklı bir dünyada hisseder kendini. Çalıştığı her yerde kendisine ilginç gelen ve ona kitap okuması için destek olan hayran kaldığı birilerini bulur. Nenesinden başlayarak tüm insanlar hakkında edindiği fikirlerini bir bir işler kitapta ve sonunda da aynen şöyle der: Bu iğrençlikleri niçin anlatıyorum? Bütün bunların geçip gitmediğini, henüz hiçbir şeyin bitmediğini bilesiniz diye, saygıdeğer baylar."
Başka bir yerde insanların mutlu olduğu bir yer olduğunu düşünür ve edindiği bilginin yaşına ağır geldiğini bilerek yeni bir yolculuğa çıkar.
Kitapta bolca karakter var düşüncelerine çok kızdığım ama hayatta hep karşıma çıkan gerçek kişiler bunlar. 12 yaşında bir gencin dünyayı anlamlandırma çabası beni kitaba oldukça yakın hissettirdi. Ve tabiki kitapları keşfeden bir karakteri okumak ayrıca güzeldi. Altını çizdiğim onlarca satır ve beni düşündüren cümleler ile veda ediyorum kitaba ve herkesin okuyup beğeneceğini düşünerek tavsiye ediyorum.
