Serçe Parmağı kitabını okurken kendimi tek bir hikayenin içinde değil, düşüncelerin arasında dolaşırken buldum. Bazen bir cümlenin içinde durup uzun süre düşündüm, bazen de yazarın kurduğu ironik dil
İnsanlar tükenir kelebeğim. Sararmış çınar yaprakları gibi dökülürler ağaçlardan tek tek. İnsanlar koca adamlar gibi konuşan küçük çocuklardır aslında. Gözlerine okyanus doldururlar. Ceplerine gökyüzü. İnsanlar kafalarındaki kurtlar tarafından sinsice kemirilirler kelebeğim. İnsanlar en çok kendi soruları tarafından vurulurlar.
Bu devirde kimse kimseye aklın başında mı, kalbin yerinde mi, senin insanlığını başkalarından ayıran bir ruhun var mı diye sormuyor, bir ömrü başkasının varlığında geçiriyorsun da "senin aslın nerede?" diye soran olmuyor, mevzu yaşamaksa bu devir kötü bir devir Canan.
Ütüsüz yüzle insan içine çıkmayınız. Uyumsuz tiplere uymayınız. Mantıksız beraberliklere yeltenmeyiniz. Tanışınız ama sonra hemen unutunuz. Kimseyi uzun boylu hatırlamayınız. Tabii kısa boylu da hatırlamayınız. Mümkünse hiç hatırlamayınız! Bugüne sinmiş varlıklarını, yarınlarda barındırmayınız.