“Ey iç sesim…
Ben seninle çok yol geldim. Belki çocukken bir baş etme şekliydin, belki gençken beni güvende tutmaya çalıştın… ama artık seninle yolum buraya kadarmış.
Senin gölgene saklanırken sevgiler kaçtı, dostluklar soldu, ben kendimi unuttum.
Ama artık hatırladım:
Ben varım. Allah var. Umudum var.
Ve ben, sen yokken gerçekten huzurluyum.