Hafiz Qaraşlı
@Chatillah
Şu anda okuduğu kitap
Bu umutsuz arzuyla ölüp gidecek miyim? Kendime bile dillendiremediğim düşüncelerim var. Ama onlara o kadar çok değer veriyorum ki; onlar olmaksızın bende hiçbir şey kalmayacak.
İçimde diğer insanlar gibi doğmadığıma dair bir his var. Peki bu his nereden geliyor? Yeteneklerimde bir bozukluk ya da uyumsuzluk mu var? Yoksa bazı açılardan sıradan insanlardan gerçekten üstün müyüm? Yaş- landım-kendimi geliştirmek için vakit geçti ya da geçmek üzere ama hâlâ bir şeylere açım... Şan ve şöhrete değil- şan ve şöhret istemiyorum; onu küçümsüyorum ama insanların mutluluğu ve yararı üzerinde büyük bir etkiye sahip olmak istiyorum.
Sevmek için, içinde çok az mutluluk bulduğum yaşama ilgimi yitirdim ve ölümden korkmuyorum. Istırap çekmekten de korkmuyorum. Ama ıstıraba ve ölüme dayanamamaktan korkuyorum.
Mutluluk aradığımda sefahate batıyordum. Sonraları bu yaşamda mutsuz olmamanın yeterli olduğunu anladığımda, yoluma kötü kışkırtmaların daha az çıktığını gördüm. Şimdi inanıyorum ki hem erdemli olmak hem de mutsuz olmamak mümkündür.
Ama benim hissettiğim mutsuzluk anlayamayacağım ve kendi kendime hayal edemeyeceğim şeyler. Pişmanlık duyacağım hiçbir şeyim yok; arzulayacağım pek bir şey yok; kaderime kızacağım herhangi bir nedenim de yok. Hayal ederken, aslında ne kadar harika bir yaşam sürebileceğimi anlıyorum. Ama hayalim bana hiçbir şey göstermiyor; hiçbir hayalim yok. İnsanları hor görmede çirkin bir zevk olduğu doğru; ama ben bunu bile yapamıyorum. İnsanları hiç düşünemiyorum; bazen şu insan son derece nazik, sade bir insan diye düşünüyorum. Sonra da "Bırak tanımaya çalışma, neden hata yapasın ki?" diyorum. Hayal kırıklığına uğramış da değilim herşey beni eğlendiriyor ama ben hayattaki ciddi işlere henüz bu işler için yeterince olgunlaşmadan ama onları hissedebiliyor ve anlayabiliyorken daldım. Bu yüzden dostluğa, sevgiye ya da güzelliğe güçlü bir inancım yok ve yaşamdaki bir- çok önemli meselede gerçekleri görmeye çoktan başladım fakat önemsiz meselelerde hâlâ çocuğum.