Llağız
@Chekowski
Öpücükler olmasa da yaralar iz bırakır.
Keçeleşmişti tabanları. Neresi basıyor neresi basmıyor bilmiyordu. Asker postalı olduğunu sandığı bir ayak, eze eze çiğnedi. Acıyla bağırdı Yaşar:
"Kardeşim, basamıyorum kardeşim!"
"Nereden kardeş oluyoruz ulan, sen komünistsin, ben Türk'üm" dedi, iki üç tekme indirdi dizine.
Koluna girdiler. Yürüyemiyordu.
"Yürü ulan!"
"Yürüyemiyorum kardeşim."
"Deme ulan kardeşim!"
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"Yeni başlıyoruz daha Yaşar Yılmaz. Her şeye yeni başlıyoruz!"
Tabanlarina vurmuyorlardı artık. Havaya kaldırılmış bacaklarına, baldırlarına vuruyorlardı ince bir değnekle. Taşaklarının altına yediği bir tekme darbesi karanlığı şimşek çakmışçasına bembeyaza çevirdi. Sonra yine karanlığın içine gömüldü.
Yine beklenmedik bir tokat patladı, her şey birbirine karıştı. Karanlık yıldızlandı. Her an, nereden geleceği belli olmayan darbelerin yılgınlığıyla büzülmüştü.
"Albay 'ım, çağıralım komandoları, tırnaklarını söksünler bu ibnenin."
Bir ses:
"İbne edelim!"
"Kurşuna dizelim Albay'ım! Uğraşmayalım! İzin verin Albay'ım!"
Böğrüne bir tekme indi.
Yaşar, başını duvara dayamış, oturmaktan başka gücü kalmamıştı. Gözleri kandan yanıyordu. Ikı polis bir öğrenciyi sürüklüyordu. Her biri bacağından çekiyordu. Öğrenci cansızdı. Kafası taşlara çarpıyordu. Tanıdı: İki gün sonra ölecek olan Vedat Demircioğlu'ydu bu.
"Onların gözünde, en küçük kıpırtı 'komünist tahriki' dir, hakkını arayan, haksızlığa tepki gösteren herkes 'komunist'tir ve ezilmelidir," diyordu.