" - Biri var...
- Aha...
- Heç nə, bu qədər.
- Elə bu?
- Çox xoşuma gəlir. Məncə... Məncə, o mənə tam lazım olan adamdı.
- Nə hiss edirsən?
- Ayağımın yerdən üzüldüyünü... Hər şeyə hazır olduğumu... Güc hiss edirəm özümdə.
- Nəyə hazırsan məsələn?
- Ona yemək bişirməyi öyrənməyə."
"-...elə dünya yoxdu. Bir adam səninlə əlaqəsini kəsib " vaxta ehtiyacım var" deyirsə, deməli, sənə qayıtmaq fikri yoxdu.
- Mən elə düşünmürəm. Bəzən çox yaxın insanlar da, dostlar da, hətta ailə üzvləri də bir-birini anlaya bilmir. İnsanıq. Əsəbi oluruq, bədbin oluruq, həyatda nəsə istədiyimiz kimi getməyəndə qərarlar bağlayırıq. Bütün dünyadan zəhləmiz gedir, "bütün dünya bizə qarşıdı" düşünürük. Bilirsən, məsələ, əslində, bizdədi, dünyada yox... O qədər özümüzə qapılırıq ki, o qədər düşünüb hər məsələni çürüdürük ki, nəticədə mətləbdən və həqiqətlərdən tamam uzaqlaşırıq. Bataqlıq kimi düşün... Çıxmaq istədikcə daha da batırsan. Elə anlarda insana vaxt lazımdır. Tək qalmağa, düşünməyə, götür-qoy eləməyə... Bəzənsə, sadəcə, darıxmağa... Əlində olan bir nemətin dəyərini bilmək üçün ondan uzaqlaşmaq lazımdır."
"-Nə deyim, qara qız? Əvvəl daha dolu idin sanki. Necə deyim... Daha həyat dolu, daha hay- küylü. Enerjin daha çox idi sanki...
-Həyat...
-Nə həyat?
-Həyat sakitləşdirir adamı..."