Dert edindim sevgiyi, umudu ve sevmeyi;
Kolektifte yanmam gerekse, yanarım ben de.
Kafamı kaldırıp gökyüzüne bakarım,
Ay’ı göremezsem bulutlara sitem ederim.
Ay’ın berraklığı ruhuma nüfuz etsin isterim,
Tünel sonundaki ışık gibi görür ruhum onu.
Ya da özlemini çektiğim sevgilinin ruhunu hissederim orada,
Kavuşmayı beklerim, "belki bir gün" diye...
Uykudan sancılar ile uyanırım,
Günüme o yangınla devam ederim.
"Cehennem de neymiş?" der böbürlenirim ateşimle.
Bazen öyle ki "Ölmek mi huzur?" diye sorgularım.
Allah’ım, canım çok yanıyor!
Ne yazacağımı bilemez haldeyim,
Yazıyorum sadece...
Af istemiyorum; çekecek vebal varsa, çekeyim o vebali.
Ondan kalan acıysa da dibine kadar yaşamak isterim.
Bir annenin, zaruri sebeplerden evladını aldırması sırasında,
Uyuşturulmayı istememesi gibi...
Ondan kalan acıysa da sonuna kadar hissetmek istemesi gibi,
Öyle bir bakış açısıyla hissetmek istiyorum.
Gördüğüm rüyanın tecellisine bağlandım, beklerim.
ESRAR-I AŞK