Ş.
@Chul
Kitap bir limandı benim için. Kitaplarda yaşadım. Ve kitaplardaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim...
Sokrates’in Savunması, bir filozofun ölümü değil, düşüncenin ölümsüzlüğü üzerine yazılmış bir eserdir.
Sokrates’in Savunması, bir savunmadan daha öte, âdeta bir yaşam kılavuzu niteliğindedir.
Reklam
Chestnut Springs #1Alıntı
Chestnut Springs serisinin ilk kitabı ve… ahh bu Rhett Eaton yok mu…!
Kitap klişe mi? Evet. Ama iyi klişe! O “kötü çocuk + kuralları olan kız” dinamiği var ya… işte tam o. Aralarındaki çekim resmen sayfalardan taşıyor. Dialoglar tatlı tatlı atışmalı, kasaba atmosferi sıcak, boğa biniciliği detayı ise hikâyeye farklı bir hava katıyor.
Ben Summer’ı çok sevdim, kız gerçekten güçlü yazılmış. Rhett ise tipik “sert ama yumuşak karnı sensin” erkek. Aralarında hem tatlı hem de gerilimli anlar var, okuyunca istemsizce yüzün gülüyor.
Eksilere gelirsek, bazı sahneler biraz hızlı geçmiş, “biraz daha duyguya gömülseydik keşke” dedim. Ama akıcılık o kadar iyi ki, farkına varmadan yarısına geliyorsun.
Kısacası: Küçük kasaba + kovboy romantizmi seviyorsan, tatlı atışmalar ve bol çekim istiyorsan direkt oku. Hatta yanına kahve al, çünkü bir oturuşta bitirebilirsin.
Kusursuz 
Elsie Silver
Kusursuz Elsie Silverİkiz karmaşası değil, bu direkt abla karmaşası. Düğün günü “gelin kayıp” olursa ne olur? E tabi ki “öteki gelin” devreye girer. Gönüllü mü? Hayır. Aşık mı? Evet. İçinde dram, gurur, aşk, entrika var mı? Bolca.
Düğün günü kaybolan bir abla. Ortada kalan bir damat. Ve “ben sadece pastayı kesmek istiyordum” diyen zavallı bir kız kardeş. Sonra ne oluyor? Tabii ki Raven, ablasının yerine geçiyor.
Baş karakterlerimiz, “buz gibi zengin adam”
Ares Windsor…
Klasik ‘alpha erkek’ arıyorsan, o burada değil. Yani seni görmezden gelip beşinci sayfada zorla öptüğü için aşık olduğun bir adam değil bu. Hayır, bu adam:
- Zengin, güçlü, karizmatik…
– Raven’la geçmişten gelen bir bağı olan,
– Kibar konuşan,
– Nazik davranan, bir karakter.
(Yinede beni sinir etmedi değil!) !
Kız desen, romantik romanlar bölümünden çıkıp dram rafına fırlatılmış gibi. Sürekli acı çekiyor, ama bir noktadan sonra “acaba bu acının kaynağı neydi, neden bu kadar pasif kaldı?” diye sorgulamadan edemiyorsun.
Sevdiğim şeyler:
– Zenginliğin ızdırabını iyi yansıtmışlar (!).
– Evlilikle ilgili “aşk mı anlaşma mı?” teması güzeldi.
– Drama seviyeleri, Kore dizilerine taş çıkarır.
Ama… eksikler:
– Karakterler bazen robot gibi davrandı. Arada bir “güncelleme lazım” dedim.
– Aralarındaki çekim, bazen “senaryo gereği yakınlar” hissi verdi.
– Hikâyenin temposu bazı yerlerde düşüyor.
– Yan karakterler biraz figüratif kalmış.
– Bazı duygusal çözülmeler daha derin işlenebilirdi.
Sonuç?
Bu kitap seni dövüp ağlatmıyor, ama içinden usulca sarsıyor. Aşkın bağırarak değil, sabırla geldiği; kalbin pat diye değil, sessizce, ama kesin şekilde açıldığı bir hikâye.
Yanlışlıkla gelen mesajlar bazen hayatınızı değiştirir derler… ama bu kitapta gelen mesajla önce olaylar, sonra mantık, en sonunda da gerçeklik duygum kayboldu.
Oğlumuz yanlış numaraya mesaj atıyor ve bam! Birkaç sayfa sonra içini döküyor, adam da “hadi bakalım kalbim sana açık” modunda. Bir ara “bu ikili mesajlaşmadan önce en az bir kere terapiye gitmiş olmalı” dedim ama hayır, doğrudan insta-love roketine binmişiz. Uzay yolculuğu gibi hızlı!
Yazarın dili akıcı, bu kesin. Sayfalar tıkır tıkır akıyor, çay demleyene kadar üç bölüm bitiyor zaten. Ama karakterler… hmm… biraz daha tuz, biraz daha biber isterdi. Kız biraz fazla hızlı kaptırdı, çocuk desen her mesajda “ben çok gizemliyim ama aşırı da yakışıklıyım” imajı çiziyor. Karakter gelişimi mi? O başka bir kitapta olabilir, burada sinyal zayıf.
Artıları:
– WhatsApp aşkına inananlar için birebir.
- Yazım dili sade ve akıcıydı.
– Hızlı tüketmelik, kafalık dağıtmalık.
– “Ya bu da mı oldu?” dedirten yerlerde gülümsetebiliyor.
Eksileri:
– Aşka değil, 4G bağlantıya dayalı bir ilişki.
- Duyguların temeli zayıftı, “ani aşk” havası çok fazlaydı.
– Bazı duygular fazla “kopyala–yapıştır” gibi geldi.
– Arka plan karakterleri “figüran” kadrosundan mezun olamamış.
Sonuç?
Kafanı yormayan, çerezlik, “sıkıldım, mesajlı aşklara ne olmuş” diyorsan göz atabilirsin. Ama derinlik, mantık, tutku üçlüsünü bekliyorsan, yanlış numarayı aramışsın dostum.
Yanlış Numara 
C. R. Jane
Yanlış Numara C. R. Jane
“Bazı kitaplar var, kapakta ‘anlaşmalı evlilik’ yazıyor ama içine girince ‘duygusal patlamalar zinciri’ çıkıyor.”
Evlilik Anlaşması tam olarak böyle bir kitap. Başta “hadi bi yıl evli kalalım, sonra yolları ayırırız” diye başlayan bu hikâye, bir noktadan sonra “birbirimizin yaralarını nasıl sararız?” kıvamına geliyor. Ve bence işte o geçiş çok güzel yazılmış.
Dane Davenport klasik zengin, ciddi, kontrollü CEO tipi gibi gözükse de aslında geçmişinde yaşadığı travmalarla şekillenmiş, biraz kırık bir adam. Dışarıdan taş gibi duran ama içi yumuşacık çıkan karakterlerden…Yinede Bugüne kadar okudugum hiçbir kitapta Dane gibi bir karakterle karşılaşmadım. Duygusuz erkek kavramını çok farklı bir boyuta taşıdı.
Vienna Stratton ise öyle silik, ezik değil; aksine kendi duruşu olan bir kadın. İlişkilerde ne istediğini bilen ama kalbi kırıldığında da sessizce dağılanlardan. Gerçek, güçlü, ama fazladan bir gurur zırhı taşıyor.
Aralarındaki diyaloglar hem eğlenceli hem duygusal. “Tatlı sert” ilişki sevenler için biçilmiş kaftan. Evet, bazı klişeler var ama Wright onları öyle tatlı kullanıyor ki, “hah bu işte!” diyorsun. Hele o bir an geliyor, “bu bir evlilik değil, bu bir hesaplaşma” diyorsun. Hem kendileriyle hem de geçmişleriyle.
Ve asıl güzel yanı şu: Bu kitap seni sadece aşkın içine çekmiyor; özsaygı, affetmek ve güven konularında da derinden dürtüyor. Bitirdiğinde aklında şu kalıyor:
“Bazen en büyük iyilik, birini sevmek değil… Onu olduğu haliyle kabul edebilmek.”
Reklam