Odamda düşüncelerimle baş başa kalmayı seviyordum. Tüm günümü bir kez daha zihnimde yaşıyor, bazen gülümsüyor, bazen sıkılıyordum. Bu yalnızlığı seviyordum işte. İnsanın kendiyle baş başa olma hali güzeldi. Manevi yalnızlık ise bambaşka bir şeydi. İnsanın kendiyle baş başa kalması hissine benzemez, yara açar ve her Allah'ın günü kanatmaya devam ederdi. Yalnızlığın manevi boyutu acı verirdi. Ve düşünüp canını sıkacak daha çok şey.
Özlem kötü şeydi. İnsanın kalbini ikiye bölüyordu sanki. Özlem duyduğum şeyler arttıkça kalp ağrılarım da artıyordu her geçen gün. İçi özlem dolu kocaman bir kalbim vardı.